Pomoc dla niepełnosprawnych

Rynek pracy

Aktywizacja zawodowa repatriantów

Zadania starosty związane z aktywizacją zawodowa repatriantów są zadaniami z zakresu administracji rządowej.

Szczegółowe kwestie regulują:

- ustawa o repatriacji z dnia 9 listopada 2000 r. /art. 23 - 28/ (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 1392 z późn. zm.)

- rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 maja 2017 w sprawie podziału rezerwy celowej budżetu państwa "Pomoc dla repatriantów" (Dz.U. z 2017, poz. 1009)

Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 28 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o repatriacji (Dz.U. z 2003 r. Nr 175 poz. 1691) z dniem 1 stycznia 2004 r. starostowie powiatów stali się stronami umów zawartych przez organy wykonawcze gmin z pracodawcami zatrudniającymi repatriantów oraz przejęli zobowiązania i należności gmin znajdujących się na terytorium danego powiatu, wynikające z dotacji udzielonych tym gminom przez wojewodów na realizację aktywizacji zawodowej repatriantów.

Zgodnie z ustawą o repatriacji z dnia 9 listopada 2000 r. Wojewoda Mazowiecki rozpatruje wnioski Starostów organizujących aktywizację zawodowa repatriantów i przyznaje środki finansowe na zapewnienie aktywizacji zawodowej repatriantom nie posiadającym możliwości samodzielnego podjęcia pracy poprzez:

1. zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych,

2. zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na:

a/ utworzenie stanowiska pracy,

b/ przeszkolenie repatrianta,

c/ wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenie społeczne.

3. zwrot części kosztów poniesionych przez samego repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych.

Stronami umów dotyczących form wymienionych w punktach 1 i 2 są starostowie i pracodawcy zobowiązujący się do zatrudnienia repatrianta.

Integralnym załącznikiem wniosku są umowy (wraz z załącznikami), zawarte pomiędzy Starostą a pracodawcą, zatrudniającym repatrianta lub samym repatriantem.

Wymienione wyżej formy aktywizacji zawodowej finansowane są w formie dotacji celowej ze środków wyodrębnionych na te zadania w budżetach wojewodów. Zwrotu ww. kosztów można dokonywać w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego. Każda z nich może być zastosowana tylko jeden raz.

Wysokość kwot zwracanych na podstawie umów z pracodawcą nie może przekroczyć dwunastokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej z umów. Wysokość kwoty zwracanej na podstawie umowy zawartej pomiędzy repatriantem a starostą stanowi połowę kosztów związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, nie więcej jak równowartość dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia umowy.

wzór wniosku o udzielenie powiatowi dotacji celowej na realizację aktywizacji zawodowej repatriantów - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach podziału rezerwy celowej budżetu państwa „Pomoc dla repatriantów”, udzielania dotacji powiatowi i gminie, przekazywania staroście środków finansowych na pokrycie wydatków związanych z udzielaniem repatriantom pomocy oraz wzorów wniosków o udzielenie dotacji powiatowi i gminie /§ 6 i 7/ (Dz.U. z 2003. 229.poz. 2279 z późn. zm.)

Podziel / Share
Tomasz Barnaś, 19.05.2009, Ilość wejść: 3838, Rejestr zmian

Aktualne projekty

do góry